Danski eðlisfræðingurinn Niels Bohr sagði:
“Allt sem við köllum raunverulegt er gert úr eindum sem ekki er hægt að líta á sem raunverulegar. Ef skammtafræðin (quantum physics) hefur ekki hneykslað þig verulega, hefur þú ekki skilið hana ennþá.”

Það er löngu tímabært að vísindi raun,-hug, og kennifræða nálgist samhengi hlutanna til að öðlast dýpri skilning á ævagömlum frásögnum guðspjalla Nýja Testamentisins, og þess Gamla, í samþættum skilningi orku, anda og efnis. Ekki endilega til að skilja Guð, sem aðskilið fyrirbæri, heldur til að öðlast rökrænan skilning á virkni hins stóra lífssamhengis sem maðurinn, hugsun hans og hjarta eru hluti af. En til að slíkt geti raungerst þarf maðurinn, meðvitað, gegnum framvirka hugsun sína, (quantum thinking) og hjarta, að verða gegnumstreymis hluti þeirrar lífsuppgötvunar sem trúin er. Því án trúarinnar virkjum við einungis hluta hugsunarinnar og þeirrar margvíddar hugargetu og skilnings sem maðurinn annars býr yfir. 

Allt efnislegt lífsform, þ.m.t. hold mannsins er undirorpið orku; atómum, nifteindum, róteindum og kvörkum og fjölda undiratómeinda svo eitthvað sé nefnt. Þessi atóm eru því lífsorkan sjálf. Hvað raðar lífsorkunni niður í hinar mismunandi einingar lífsformsins, gegnum fyrirbæri sem við köllum massaorkusamruna, er meira heillandi að brjóta heilann um en nokkuð annað í þessu lífi. 

Þróun lífs, erfða, og vísinda líffræðinnar svara efnislegum hluta þessa veruleika, sem í sjálfu sér er athygliverður, en bæti maður við hinum kennilega veruleika skammtaeðlisfræðinnar, dýpkar skilningurinn til muna þar til ein spurning stendur ósvöruð: Hvaðan eru vitsmunirnir á bak við atómískan hreyfikraft og skipulag sköpunarinnar upprunnir? Því svarar kristin trú að því marki sem hugsun mannsins í holdlíkama hefur getu til að skilja. Trú sem torvelt getur verið að skilja samkvæmt orðanna hljóðan öðruvísi en með iðkun í bæn, í gjörð, í hugleiðslu, eða í örvæntingu aðstæðna. Trú, sem laðar fram opnun hinna ýmsu skilnigsvídda í hlutfalli við tíðni hins andlegan þroska. 

Þegar kemur að spurningunni um frumsköpunina er manninum því óverjandi, forsögulegri sem og vitsmunalegri framþróun, að skipta trúnni út fyrir tilviljun til að þjónka takmörkun rökhugsunarinnar, sem ein og sér, er ófær um að skilja eðli og samhengi hinnar stóru lífsmyndar án trúar.

Framangreindri spurningu, og afleiddum svörum hennar, leitast hugveita Pax Vobis við að svara.